NETFLIX — SERIAL ORYGINALNY
- Tak. - Marianne śpi.
Tak.
Tak lepiej?
Martwię się pracą.
Żałuję, że poszłam do funduszu.
Początek to zawsze stres,
na pewno będziesz najlepszą pracownicą.
Nie o to chodzi. Boję się zła.
Tak.
- O, tak! Pragnę tego! - Dam ci to.
- Weź. Masz. - Co to było?
To Marianne?
Niemożliwe, żeby tak wcześnie wstała.
Przecież nie ma nic do roboty.
Masz rację.
Ona jest jak kot.
Tylko śpi i je.
Dzień dobry!
Cholera.
Co?
Właśnie się budzimy.
- Która godzina? - Budzimy się.
Dosłownie teraz otworzyliśmy oczy.
- Co się stało? - No proszę,
wyprawa na poranną jogę?
Tak, na 6.30.
- Brawo. - Cudownie.
Świetny sposób na rozpoczęcie dnia.
Słyszała nas?
Nie.
Marianne, idę zaparzyć kawę, chcesz?
Tak.
O, tak! Pragnę tego!
Daj mi to.
- Dobra, spadam. - Kocham cię.
Jestem z ciebie dumny.
Przynajmniej ty. Pa, Marianne.
- Pa! Powodzenia. - Pamiętaj, nie jesteś zła.
- Nie jestem zła. - Nie jesteś.
Ale się denerwuję! Nie wiem, co robić!
Premiera spektaklu. Nie mogę się doczekać.
- Ja też! Ethan. - Tak.
- Musisz coś dla mnie zrobić. - Wszystko.
Zawieź Anastazję na badania.
Sama bym to zrobiła, ale muszę organizować występ.
Jasne, czemu nie?
Kochany jesteś.
Prześlę ci wszystkie informacje.
- Życz mi powodzenia! - Miłego dnia, trzymaj się.
No dobra, Anastazjo. Czas na Igrzyska śmierci: Kosogłos.
Po co włączasz obraz?
To ty włączyłaś!
Cholera. Oddzwonię.
Nie musisz!
Co za...
Lubisz gadać z podglądem?
To nieistotne,
musimy pogadać o tamtym wieczorze.
Nie rozumiem, coś przerywa.
Tamten wieczór był katastrofą!
Trochę ciszej!
Chcesz pogadać, to się spotkajmy.
- Halo? - Zapomniałam ładowarki.
- Super. - Cholera.
- Pa! - Pa, Lisa!
Przez FaceTime wszyscy widzą nasze twarze!
Dobrze.
Spotkajmy się w jakimś miejscu, gdzie nikt nas nie zna.
Bez jaj.
JEKYLL I HYDE
Witam!
Przekażę panu, że pani przybyła.
Nie jem tu.
Miało być miejsce, gdzie nikt nas nie pozna.
No dobrze.
Brakuje im wewnętrznej spójności.
Niektóre potrawy są rodem z horroru, inne z kuchni teksańskiej.
Tamten wieczór był szaleństwem.
- W sensie negatywnym. - Wiem, głupio wyszło.
Czuję się z tym okropnie.
Jesteśmy...
Jesteśmy źli!
- Nie kajaj się tak. - Powiedziałam „my”.
Mój mąż był w pokoju obok,
a twoja żona na dole.
- Moje dzieci spały. - Wiem.
Przecież mieliśmy być tylko przyjaciółmi.
Nie wiem, co powiedzieć.
To trwa już bardzo długo i naprawdę nie wiem, co ci powiedzieć...
Nie napawa mnie to dumą.
Nie mogę spać.
Wciąż myślę o naszym pocałunku.
Przyznaję, że był dobry.
Prawda?
Czy to Ethan Turner?
- Jak się masz? - Bob Nano, byłem rok niżej na Harvardzie.
- Tak! - Duster House.
- Tak! - Mój syn, Spencer.
- Dziś ma urodziny. - Wszystkiego najlepszego.
Ciebie też znam z Harvardu?
- Nie. - Ona nie studiowała.
- To koleżanka ze szkoły przetrwania. - Miło mi.
- Odejdź. - Co? Coś ty...
Tak.
Na razie.
- On jest młodszy ode mnie? - O tym teraz myślisz?
Jego syn ma wąs! A nasze dzieci?
- Wasze dusze należą do mnie! - Nie! Muszę iść!
Czy w Nowym Jorku możemy być gdzieś bezpieczni?
Ono żyje!
Chodźmy stąd.
Nasz dział prawny ma ostatnio multum roboty.
Przepisy komisji korporacyjnej bywają zawiłe.
Owszem.
A do tego jeszcze skargi w sprawie molestowania.
Molestowania? Gdzie?
W firmie.
Blackstool to wybitnie męskie środowisko.
Lepiej, żebyś dowiedziała się o tym prędzej niż później.
Pracowałam dla ACLU, broniłam wolności słowa.
Poradzę sobie.
Byłaś w Scores?
Tym klubie ze striptizem?
Tak.
Nie, nie byłam.
To będziesz.
Dobra, super.
Chcę, żebyśmy mieli jasność w sprawie tych przepisów...
- Ty jesteś Lisa? - Tak.
Powinnaś tego posłuchać.
Pewnie, że mamy jasność, złamasie.
Pierdol się!
Mają wyłączony mikrofon.
Bardzo lubią ten żart.
Dziwko niemyta!
Uwielbiam to.
- SEC narzuca... - Tak.
Umknęło mi ostatnie zdanie. Co powiedziałeś?
- Dla większej przejrzystości. - Brucie? Już czas.
Bruce!
- Bruce! - Kładź na niego laskę.
Kładź, Brucie!
- Dajesz, Brucie! - Pokaż węża!
Przepraszam, nie wiedziałem, że zrobią akurat to.
Uwielbiam to!
- Halo. - Włącz fiutem.
Pragniemy powitać w naszym zespole
nową pracownicę, Lisę Turner. Oddaję jej głos.
Cieszę się, że będę z wami pracować.
- Też się cieszymy. - Nazwij go tępą cipą.
- Co? - Nazwij go cipą.
- Przejdźmy dalej... - Nie...
- Śmiało! - To nic trudnego.
- On cię i tak nie słyszy. - Tak.
- Ty go słyszysz, ale... - Wyłączyłem mikrofon.
Dziękuję, ale nie.
- Dzięki, nie. - Dobra, nieważne.
Pytanie: jak wielkie jaja ma twój stary?
Kurwa!
- Musimy współpracować... - Przepraszam, szefie.
Wybacz, Mike.
To ty krzyknąłeś, Mike?
- Mówiłeś coś o jajach mojego ojca? - Co?
Kończyłaś Harvard?
Tak.
- A ja Princeton. - Rozumiem.
Odrobina pomocy.
- Przyjechaliśmy tu rozmawiać. - Jasne. Wyłącznie.
- Zaczekaj. - W porządku.
Chcę cię wziąć przy ścianie!
Nie musisz mówić, to już się dzieje.
Jesteś jak lektor w pornosach.
O, nie. Jon zmienił kod.
Jak to zmienił?
Czasami tak robi, ochrona tego wymaga.
Czemu coraz szybciej pika?
John nie wie, że tu jestem.
Jak przyjedzie ochrona, to się dowie.
O Boże, dobrze.
Kody są chyba tutaj.
To ten?
Co? To podkładka!
Przypomina ci to kod? To rysunek Pearl.
Szukałem czegoś w folii, teraz widzę, że to zamek.
Ładnie rysuje jak na swój wiek.
Wyjdziemy i powiemy, że doszło do jakiejś awarii.
Jasne!
- Coś ty zrobił? - Teraz wygląda to jak włamanie!
Nieprawda!
Szkło i krzesło leżą na zewnątrz.
Wygląda to jak wyłamanie!
Powinnaś pisać kryminały!
Firma ochroniarska. Będą tu za trzy minuty. Musimy wiać!
Zaczekaj, trzeba wytrzeć odciski palców.
- Ja tu mieszkam! - Masz rację.
- Zaczekaj. - Po co się zatrzymujesz?
- Masz skurcz macicy? - Lisa dzwoni.
Oddzwoń w stosowniejszej chwili.
Nabierze podejrzeń!
Znam przepisy, bo sam je, kurwa, pisałem!
Niech je pierdoli, jak ja jego żonę.
Pierdol je, jak mój kumpel twoją żonę.
- Jak ty. - To znaczy ja.
Cześć, skarbie!
Jak tam pierwszy dzień w pracy?
Spodziewałam się, że będzie strasznie... Jest gorzej.
Słuchaj, fiucie niemyty.
- To wspaniale! - Co?
To znaczy... Chciałem powiedzieć strasznie!
To bardzo złe miejsce pełne złych ludzi.
Nie jesteś zła!
Nie mówię, że ja. Stwierdzam tylko...
Ja też tak nie mówię, wręcz zaprzeczam.
Przepraszam, ale tak bardzo się w to angażuję.
Jak mogę ci ulżyć?
Możesz przyjechać i zabrać mnie na lunch.
Miło zobaczyć porządnego człowieka.
Chciałbym, ale jestem właśnie...
u weterynarza z królikiem Marianne.
Miło, że się tym zająłeś.
Co to za pikanie?
Podłączyli Anastazję do kardiomonitora.
Wszystko z nią w porządku?
Po prostu dmuchają na zimne.
No to zobaczymy się przed występem Marianne.
Co się dzieje?
Straszna rozpierducha! Pitbull, rottweiler i doberman wzięły się za łby!
Muszę kończyć, pies zjada kota!
- Jak w kreskówce! - Ethan!
Wszystko gra, pa.
Co...
Gówno mnie to obchodzi.
Wal się.
Dobrze, poczekam.
Marianne kochała tego królika,
to był jej najlepszy kumpel.
- Ja jestem jej kumpelką! - Super.
Będzie zrozpaczona. Powiemy jej o tym razem.
Oszalałeś? Nie mogą nas razem widzieć. To twoja wina.
To co mam robić?
Zwróć jej truchło i przeproś, bo tak robią dobrzy ludzie.
Albo kupię jej identycznego królika, żeby nie cierpiała.
Żeby chronić własną dupę!
No tak, miałeś tróję z etyki.
Chronię nasze dupy, a to altruizm.
Nie bądź taka zasadnicza.
Jeśli powiem jej prawdę, zrujnujemy sobie życie.
Nie podoba mi się to.
Cokolwiek wymyślisz, mnożysz problemy.
- A ty się wściekasz, gdy zawinisz. - Wiem.
Masz rację.
W stu procentach.
Powiemy Marianne prawdę
i zwrócimy jej ciało Anastazji.
Przez ciebie się stresuję, co tak długo?
Ciężko się kopie gołymi rękami.
- Musimy jechać! - Dobrze.
Dobra. W porządku.
Żegnaj, byłeś fajnym kumplem.
- Pospiesz się! - Już!
Szukamy królika, który wygląda tak jak ten.
- Hotota? - Właśnie.
Jest! Znalazłem!
To królik nowozelandzki. Ten ze zdjęcia ma dwa kilo,
nowozelandzki dojdzie do sześciu.
W ciągu pięciu godzin? Bo jak nie, to bierzemy.
Nie...
Ale nie ma czarnych kółek wokół oczu.
Świetnie, hototy mają charakterystyczne obwódki.
Nie mamy hototów.
Oddamy królika i jedziemy na przedstawienie.
- Tak. - To dobry tusz?
Testowany na królikach.
- Jezu, Sam. - Jednego właśnie zabiłeś,
- więc nie mów o okrucieństwie. - Wiesz co?
- Sam już nie wiem, co robię. - Wygląda dobrze,
Marianne się nie zorientuje.
Tylko nie zabij następnego.
Ciebie to w ogóle nie rusza?
Pewnie, że tak. Zabiliśmy króliczka!
Co my robimy? Czy wcześniej kogoś zdradzałaś?
Nie! Skąd!
- A ty? - Nie.
Za kogo mnie bierzesz?
Nie rozumiem, co robimy.
Nie wiem.
To już trwa tak długo.
Na początku nie było zdradą.
Byliśmy młodzi i napaleni,
a widok twojej waginy odcisnął się w moim umyśle.
- Jesteśmy dobrymi ludźmi. - Złymi.
Jesteśmy tacy źli.
Ethan nas olał.
Palant z niego.
- Tak. - Tak?
Walić go.
Boże, ta praca.
Ci ludzie to coś strasznego.
Oni są źli.
Za to ich dzieci będą tak samo porypane jak ja.
- Przestań się samobiczować. - O czym ty mówisz?
To nie twoja wina, że masz fundusz powierniczy.
Racja, padłem ofiarą okoliczności.
- Bez przesady. - Masz rację!
- Słuchaj. - Jestem ofiarą.
Gdybym miała tyle kasy, też bym nic nie robiła.
Dziękuję. To nieprawda.
Robiłabyś, bo jesteś osobą, która poszukuje sensu w życiu.
Ty też!
Tyle że absorbuje cię głównie twój rotacyjny harem pięknych,
o połowę młodszych kobiet.
„Rotacyjny harem” to poniżające określenie.
Ale trafne.
To raczej... zajęcia z mistrzowskiego seksu.
- Co? - Można dwie szkockie?
Dziękuję.
Jezu.
Dasz mi pociągnąć?
Zdemoralizowałem cię.
Jestem na to za stara.
Przekonamy się.
W tym chcesz iść na przedstawienie?
Masz inny pomysł?
Owszem.
Sklepy są otwarte do późna.
To musi być coś odjechanego.
I to mocno.
Dzięki Bogu, jesteśmy przed czasem.
Oby sztuka była fajna.
Genderowa wersja Tramwaju zwanego pożądaniem? Sukces murowany.
- Co za koszmarny dzień. - Wiem.
Stresujący.
Jestem taka spięta,
że ramiona zaraz mi odpadną.
- Muszę się odprężyć. - Znam to.
Jestem cały sztywny.
Zaraz eksploduję.
- Nie. - Nie.
Nie.
To rozporek na guziki.
Powinniśmy z tym skończyć. Natychmiast.
- Cholera! O Boże! - O Jezu! O Boże!
Przepraszam, seks w miejscach publicznych jest nielegalny.
To nie był seks!
Widzę pańskiego siurka.
- O Boże. - Przepraszam. To miejsce publiczne?
Widzę pana, więc tak.
Aresztuje nas pani?
Wypiszę mandat za nieobyczajne zachowanie.
A nie można go uiścić na miejscu?
Nie, dostaną go państwo pocztą.
Dałoby się go jakoś nie wysyłać?
Może go pani przesłać mailem?
Nie, przyjdzie pocztą.
A kiedy dokładnie przyjdzie, bo mieszkam w innej dzielnicy i chciałbym...
Mam pana aresztować?
- Nie. - Tak będzie wygodniej?
- Nie, pocztą jest super! - Super.
Mam pytanie, płaciła pani ekstra za ten matowy kolor?
Tak, ale było warto.
Ładny.
- Moja dama. - Dziękuję panu.
- Myślałem, że będę sam. - Nie.
- Jesteśmy. - Fajnie, że zdążyliście.
- Też się cieszymy. - Fajne wdzianka.
- Dzięki. - Dziękujemy.
Co masz na sobie?
- Suknię na nocny wypad w miasto. - Francja-elegancja.
Jesteście pijani?
- Co? - Dziś poniedziałek.
- Nie. - Kto tak twierdzi?
Już się zaczyna?
To niemy monolog?
- Powodzenia, Marianne! - Cicho, ona gra.
Ale się musieli napracować.
- Tak. - Nie rozumiem sztuki.
To był wstęp, teraz się zaczyna.
Co się dzieje?
Mogłoby się już coś...
zacząć.
To o siostrach. Jak w Krainie lodu.
Cześć. Byłem u weterynarza i telefon mi siadł.
Nie szkodzi. Dobrze, że zająłeś się królikiem.
Miałaś to na sobie dziś rano?
- Nie... - Ciszej, oglądamy.
O rany.
- Zamężna? - Byłam.
Co się stało?
Mąż umarł.
Musiałam zostać w pracy.
- Cześć, Sam. - Cześć.
- Dobrze cię widzieć, Sam. - Ciebie też.
Faceci są kobietami i na odwrót?
Tak.
- Ciszej! - Tak, ciszej.
Podnieś!
Nie mogą chodzić bardziej dyskretnie?
Oby ta część nigdy się nie skończyła.
O, cholera.
- Trzymaj się ode mnie z daleka. - Bo co?
To środek sceny.
- Wszystko zwali ci się na głowę. - Trudno!
Czemu tak drobią?
Chcesz być niegrzeczną dziewczynką?
O, nie...
Gwałt jest tylko zasugerowany.
Można gwałcić tak długo?
Nie wiem. Dlaczego pytasz akurat mnie?
Jesteś facetem.
- Nie gadaj, widzi nas. - Nie widzi,
ma światło prosto w oczy.
- Brawo! - Co robisz?
- Patrzy na mnie. - Gratuluje się po przedstawieniu.
- Nie pochwalaj gwałtu. - Oni wciąż to robią?
- To się dalej dzieje? - Nie patrz.
Chyba już.
Byliście świetni, powinniście wystąpić na Broadwayu.
Dziękuję. Jestem Frank Langella.
Ja też.
- Cześć. - Hej!
- Wspaniały występ. - Rewelacja!
Cudowny.
Byliście świetni.
Jak poszło z Anastazją?
Świetnie.
- Jest cała i zdrowa. - Dziękuję.
- Tak. - Dobrze.
Mamy pół godziny na rozbiórkę dekoracji.
Muszę iść.
Dzięki, że przyszliście. Do zobaczenia.
Dziękuję za uratowanie tak potwornego wieczoru.
Nie ma za co.
- Cudowny jesteś. - Polecam się.
- Jesteś najlepszy. - Do usług.
Do widzenia.
- Do widzenia! - Pa!
- Zabieram się za żarcie. - Co mają?
Gramy!
- O Boże. - Przepraszam, uchlałem się.
Skarbie.
Piękna ze mnie panna młoda?
Tak piękna jak nasz ślub.
Mój pierwszy dzień w pracy nie był udany.
Nie podoba mi się Blackstool.
Ale bałagan! Telefon...
- nie działa. - Podłączę ładowarkę.
Przepraszam, że mnie przy tobie nie było.
- Za to był Nick. - Cieszę się.
Mieszkanie Marianne...
wydaje się większe, kiedy wiruje.
Rozbierzmy cię.
Chcę spać.
Żeby nie było ci zimno.
O, tak.
Kocham cię.
Ja ciebie też.
Myślałem, że śpisz.
Anastazja dziwnie się zachowuje.
Jak?
Jak nie ten królik.
Jakby była w letargu.
Weterynarz podał jej vicodin.
Może być po niej senna.
Firmy farmaceutyczne to zło.
Jeszcze jakie.
- Dzięki, że się nią zająłeś. - Proszę.
- Dobry z ciebie człowiek. - Nie.
- Najlepszy. - Wcale nie.
- Jesteś najlepszy. - Wręcz najgorszy.
- Dobranoc. - Pa, Anastasiu.
- Anastazjo. - Anastazjo.
Z MARIANNE I KRÓLIKIEM WSZYSTKO GRA. SKASUJ TO!
Napisy: Bartosz Luboń